O tej książce warto napisać kilka słów recenzji przynajmniej z dwóch powodów: po pierwsze jest naprawdę dobra, a po drugie właśnie nominowano ją do Nagrody Literackiej Nike.„Chmurdalia” to kontynuacja poprzedniej powieści  Joanny Bator „Piaskowa Góra”, świetnie przyjętej przez krytyków oraz czytelników.

Autorka dała się poznać w 2004r.  dzięki wydanemu tekstowi „Japoński wachlarz.” Na co dzień jest wykładowcą wyższej uczelni.

Najnowsza książka Joanny Bator ujmuje czytelnika kilkoma rzeczami. Autorka opanowała warsztat pisarski na najwyższym poziomie. Dzięki umiejętności słuchania i patrzenia, buduje nietuzinkowe postaci. Wszechwiedzący autor pozwala nam na wniknięcie w myśli i odczucia bohaterów. W „Chmurdalii” to w większości kobiece sylwetki. Każda postać jest autentycznie inna, ale ostatecznie łatwo zauważyć, że istnieje coś co je łączy. Autorce udało się uniknąć szablonów literackich. Jej bohaterowie żyją w  różnym czasie, w różnych miejscach, ale pcha ich przed siebie to samo pragnienie. Postać Dominiki jest zaczynem do opowieści o losach innych osób. Kredo ich życia to: „żyli po to aby pamiętać.” Z bohaterami wędrujemy po świecie i stajemy się świadkami ich jak to autorka określiła Odysei na opak.

Podobnie jak w „Piaskowej Górze” nie sposób nie zwrócić uwagi na drobiazgowość opisów i piękny język. Jakby mniej uwikłany w metafory aniżeli w cz.1 tej nietypowej sagi.

Książkę czyta się szybko, ale nie bezmyślnie. Pozostawia w czytelniku pewien rodzaj refleksji, która dojrzewać i kształtować się będzie powoli. Śmiem twierdzić, że najnowsza powieść Joanny Bator jest lepsza od poprzedniej. Przyjęłam ją z wielkim ukontentowaniem i stała się prawdziwą ucztą czytelnika.