Czego szukamy w książkach? Bohaterów podobnych do siebie? Oczyszczającego katharsis? Towarzystwa na samotne wieczory? A może inspiracji, otuchy, magicznego świata, ułudy? Jarosław Maślanek w swojej najnowszej powieści „Apokalypsis ‘89” podarowuje czytelnikowi opowieść dość przygnębiającą. Jego bohater nie jest Rockefellerem, ani gangsterem, bizneswoman czy kopciuszkiem, którego los obdarowuje  szczęściem a historia kończy się  happy endem.
Życie Frencza, co prawda zmienia się (w zasadzie) za przyczyną jednej historycznej chwili, ale nie znajduje swojego szczęśliwego zakończenia.
Główny bohater urodził się w rodzinie nauczycielki i trębacza zakładowej orkiestry. Ukończył studia. Znalazł bezpieczną posadę w archiwum. Nie marzył o awansach ani wyzwaniach zawodowych.
Tymczasem przełom osiemdziesiątego dziewiątego roku zburzył ten jego spokojny odizolowany od walki o byt świat.
Kiedy czyta się tę książkę ma się ochotę cisnąć nią w kąt. Główny bohater drażni swoją bezradnością, bylejakością i dążeniem za wszelką cenę do klęski życiowej. Jego celem każdego dnia staje się zdobyć i wypić „Padlinkę.” Okraść matkę, to dla niego nie problem. A wszystkiemu w jego mniemaniu winien jest upadek komunizmu. Pierwsze próby wpasowania się w nowy świat pozbawiają go chęci walki o lepsze jutro. Nie mobilizuje go do tego nawet zostanie ojcem.
Los Frencza uzupełniany jest obserwacjami obyczajowymi. Niestety nie napawają optymizmem. Zmuszają jednak do myślenia.
Po głębszej refleksji czytelnik zdaje sobie sprawę, że „Apokalipsis”89” to opowieść o wielu ludziach, którzy nie potrafią przestawić się z jednego systemu w drugi. Wolność ich dławi i pozbawia szans na godne życie.
Powieść Mirosława Maślanka rozprawia się z pielęgnowanym mitem roku 1989. Uświadamia nam prostą prawdę, że to co dobre dla jednych bywa zabójcze dla innych.