Mimo, iż przez ostatnie dwadzieścia lat zmian ustrojowych kobiety osiągnęły wiele to nie brakuje wyrażeń obrazowo określających sytuację kobiet w nauce. W pierwszej kolejności możemy zauważyć, że na każdym kolejnym szczeblu kariery kobiety są mniej liczne niż mężczyźni, jest to tzw. efekt nożyczek. Co więcej uniemożliwia się kobietom obejmowanie wyższych stanowisk to z kolei nazywane jest szklanym sufitem.

Wiele utalentowanych kobiet na pewnym etapie swojej kariery porzuca swoją pracę co w efekcie utrudnia pracodawcom znalezienie kandydatów do pracy w dziedzinie nauki i technologii, a tym samym zagraża realizacji europejskiego celu polegającego na osiągnięciu pozycji światowego lidera w dziedzinie gospodarki opartej na wiedzy.
Pewien czas temu, na unijnej konferencji na temat roli kobiet w nauce stwierdzono, że w ciągu ostatniego dziesięciolecia Europa poczyniła widoczne postępy w tej sprawie, jednak w dalszym ciągu zbyt wiele kobiet rezygnuje z kariery naukowej. Zajmują one zaledwie 19 proc. stanowisk profesorskich w UE i stanowią 18 proc. naukowców w sektorze prywatnym oraz 29 proc. w sektorze publicznym.
Claudine Hermann, która jest mocno zaangażowana w działania na rzecz obecności kobiet w nauce i ściśle współpracuje z Komisją w kwestii równości kobiet i mężczyzn, wezwała do wyznaczenia sobie konkretnych celów.
W 2003 roku UE zorganizowała grupę roboczą z udziałem przedstawicieli biznesu i środowisk akademickich, aby zastanowić się nad tym, jak zatrzymać kobiety na uczelniach. Z najnowszych badań wynika, że kobiety porzucają karierę naukową głównie dlatego, że ciężko im pogodzić pracę naukową z życiem prywatnym, zwłaszcza jeśli mają dzieci.
Niektóre firmy i uczelnie oferują kobietom elastyczne warunki pracy. Jednak, jak wynika z raportu, kadra zarządzająca wciąż niechętnym okiem patrzy na tych pracowników, którzy decydują się korzystać z tego rodzaju rozwiązań, postrzegając ich jako mniej zaangażowanych w swoją pracę.