Recenzowana praca to kolejny głos w dyskusji dotyczącej zmieniającego się układu sił na linii Stany Zjednoczone – Chiny oraz skutków tego procesu
w skali światowej. Coraz większa liczba analityków uważa, że Stany Zjednoczone to upadająca potęga a Chiny to przyszły hegemon w skali światowej. Tylko nieliczni specjaliści wierzą w możliwości odnowy potęgi Stanów Zjednoczonych. Autor recenzowanej pracy przedstawia oryginalny pogląd, zgodnie 
którym dwie największe gospodarki współczesnego świata zintegrowały się  w takim stopniu, że tworzą obecnie jeden system, tzn. nie mogą nadal się rozwijać bez ścisłej współpracy. Autor ukuł nawet wspólną nazwę dla obydwu gospodarek określając je mianem „Chimerica” (s. 3).
Integracja gospodarcza obydwu państw osiągnęła współczesny poziom w latach 2000-2009. W tym okresie chiński cud gospodarczy opierał się na eksporcie tanich chińskich towarów do Stanów Zjednoczonych. Ogromna nadwyżka w bilansie handlu zagranicznego zaowocowała wzrostem rezerw finansowych w Chinach do poziomu ponad 2 tys. miliardów dolarów. Około 50 % Chińskich rezerw walutowych zostało zainwestowanych w amerykańskie obligacje denominowane w dolarach. W ten sposób Chiny sfinansowały rosnący amerykański deficyt budżetowy oraz umożliwiły ogromny wzrost konsumpcji w Stanach Zjednoczonych, który był z kolei podstawą silnego wzrostu gospodarczego. Masowy import tanich towarów z Chin umożliwił utrzymywanie stóp procentowych na niskim poziomie, co ułatwiało zaciąganie kredytów a ponadto w kieszeniach amerykanów pozostawały ogromne środki finansowe przeznaczane na konsumpcję. Firmy amerykańskie z kolei masowo inwestowały w Chinach oraz eksportowały tam swoje produkty. Łączna suma inwestycji amerykańskich osiągnęła poziom 2 tys. miliardów dolarów (inwestycje zagraniczne są istotnym czynnikiem szybkiego rozwoju chińskiej gospodarki). Rynek chiński rozwija się w bardzo szybkim tempie, podczas gdy w państwach wysokorozwiniętych dalszy szybki wzrost poszczególnych segmentów rynku jest już mało możliwy, dlatego inwestycje w Chinach oraz eksport do Chin są przyszłością dla wielu amerykańskich firm. Światowy kryzys finansowy z lat 2008/2009 po raz kolejny udowodnił współzależność obydwu gospodarek. Stany Zjednoczone potrzebowały ogromnych sum pieniędzy w celu sfinansowania deficytu budżetowego (rosnący gwałtownie deficyt był uwarunkowany programami stymulującymi gospodarkę). Okazało się, że emitowane obligacje amerykańskie były kupowane przez Chiny, które w ten sposób sfinansowały amerykański deficyt budżetowy.
 Wzrost potęgi gospodarczej Chin wzbudza niepokój w Stanach Zjednoczonych. Szczególnie zależność finansowa od Chin oraz eksport miejsc pracy do Chin w drodze delokalizacji i taniego chińskiego eksportu wywołują lęki oraz próby zaradzenia temu stanowi rzeczy. Stany Zjednoczone zmierzają do ograniczenia taniego importu z Chin m.in. poprzez domaganie się wzrostu wartości chińskiej waluty. Chiny z kolei czują się coraz bardziej pewnie
w stosunkach wzajemnych ze Stanami Zjednoczonymi i nie zamierzają dłużej stosować się do amerykańskich zasad lub wskazówek. Ostatnio problemem stały się rozważania chińskie na temat pozbawienia dolara jego dotychczasowej roli głównej waluty międzynarodowej. Gdyby Chiny zechciały odejść od lokowania swojej nadwyżki finansowej w dolarach wywołałoby to niewyobrażalne perturbacje dla gospodarki amerykańskiej i światowej. Zachary Karabell dochodzi do wniosku, że w obecnej sytuacji gospodarki Stanów Zjednoczonych i Chin zintegrowały się do takiego stopnia, że konflikt gospodarczy pomiędzy obydwoma państwami byłby przyczyną ogromnych strat dla obydwu partnerów wywołując także perturbacje gospodarcze w skali światowej. W związku z tym obydwa państwa muszą zrezygnować z części swojej suwerenności dla wspólnego dobra. Stany Zjednoczone muszą oddać część swoich wpływów w świecie, aby zapewnić sobie dalsze finansowanie deficytu budżetowego przez Chiny a Chiny powinny wziąć na siebie obowiązki związane
z posiadaniem statusu mocarstwowego i postępować jak odpowiedzialny podmiot społeczności międzynarodowej. Według autora recenzowanej pracy kwestia woli obydwu państw dostosowania się do nowych warunków pozostaje otwarta.