Są książki, po których lekturze długo nie otworzysz pudełka czekoladek. Dziennik Sierakowiaka, to dziennik o głodzie, który dotknął mieszkańców łódzkiego getta, podczas II wojny światowej. Bohaterem każdego wpisu jest racja żywieniowa na kolejny tydzień czy miesiąc. Dowiadujemy się ile ziemniaków pływało w piątkowej zupie, ile trzeba targować się o jedną brukiew, jak długo można żyć bez obiadu, jak mocno walczyć o kilka marchewek. W momencie, gdy autor dziennika odcina sobie w roztargnieniu kawałek palca, nie martwi go rana, ale konieczność pójścia do lekarza, a tym samym utraty popołudniowego posiłku.

Dawid jest ponadprzeciętnie uzdolnionym gimnazjalistą, publikuje wiersze, pisze prozę, zna języki obce, udziela korepetycji. W niespełna dwa miesiące po jego piętnastych urodzinach wybucha II wojna światowa i od tej pory liczy się tylko, że Dawid jest Żydem. Razem z rodziną trafia do łódzkiego getta, w dużo większym stopniu izolowanego od świata zewnętrznego niż getto warszawskie. Nie ma tam możliwości kontaktu z ruchem oporu czy państwem podziemnym, do getta nie przenikają nawet pisma konspiracyjne. Szmuglowanie czegokolwiek jest praktycznie niewykonalne. Chłopak zaczyna prowadzić dziennik, w którym przez dwa lata opisuje wojenne realia z punktu widzenia marzącego o studiach, młodego człowieka oraz z perspektywy zamkniętego w beznadziejnej rzeczywistości, polskiego Żyda.

Dziennikowi znacznie bliżej do kroniki niż pamiętnika. Wpisy pozbawione są emocji, to sucha relacja chłopaka raczej pogodzonego z rzeczywistością. Osobiste, bardziej intymne wyznania pojawią się dopiero pod koniec, gdy matka głównego bohatera zostanie zakwalifikowana do usunięcia z getta. Zapiski urywają się w połowie dramatycznego monologu, opisującego uczucia Dawida do matki czekającej na śmierć.

Książka otwiera oczy na oblicze wojny, którego nie znajdziemy w podręcznikach. Nie zaleje nas datami, zawiłą polityką czy szczegółowymi opisami wojennych potyczek. Przybliży za to codzienność i problemy, z którymi sami borykalibyśmy się, żyjąc w czasach Dawida Sierakowiaka.