„Eichmann w Jerozolimie” zdecydowanie nie jest literaturą do poduszki, ale z drugiej strony nikt tego od twórczości Arendt oczekiwać nie powinien. Książka jest relacją ze słynnej rozprawy sądowej nazistowskiego urzędnika, który złożył swój autograf pod wyrokiem śmierci dla tysięcy Żydów.
Rzecz o banalności zła – zdanie najtrafniej oddające klimat reportażu niemieckiej myślicielki pochodzenia żydowskiego. Arendt pobudza nas do rozważań na temat istoty zła, sensu, a raczej bezsensu prób zakwalifikowania i osądzenia zbrodni, których nijak sprawiedliwe osądzić się nie da.

Zło rodzi się za biurkiem, w schludnym, wygodnym gabinecie. Nie ma dla zła znaczenia, czy w pokoju siądzie sobie ktoś zły z przekonania, czy zły z przypadku – kto tam wejdzie, ten do złego rękę przyłoży. Eichmann „urodzonym” zabójcą nie był, w jego czasach zabijać było raczej wygodnie. Na papierkach stawia krzyżyki i parafki, każdym znaczkiem wysyłając do obozu zagłady kolejny transport Żydów. Satysfakcji mu to szczególnej nie przynosi, daje natomiast znaczne korzyści materialne. No i zwierzchnicy też pochwalą, a to w sumie przyjemnie jak ktoś docenia dobrze wykonaną robotę.