Pomyślmy, ile  razy w życiu zazdrościliśmy innym ludziom predyspozycji ich umysłu do analizowania określonego problemu, rozwiązywania zadań w sposób praktyczny czy twórczy?
Niechaj to pytanie będzie początkiem niniejszej recenzji. Ostatnio pochłonęła mnie książka dwojga autorów Robert J.Sternberga-profesora psychologii kształcenia oraz Louise Spear-Swerling-profesora i specjalistki w zakresie pedagogiki specjalnej.
W swojej publikacji „Jak nauczyć dzieci myślenia?” odkrywają  tajniki myślenia analitycznego, twórczego i praktycznego. Autorzy mają doświadczenie w pracy z różnymi grupami, w związku z tym operują szeregiem ciekawych przykładów ukazujących proces dojrzewania do poprawnego myślenia.
Autorzy podzielili książkę na siedem celów.  Każdy z nich poświęcony jest jakby kolejnemu krokowi wyjaśniającemu przyczyny i skutki doskonałego i niedoskonałego myślenia. Proponowany czterostopniowy model nauczania wydaje się prosty i możliwy do wprowadzenia do procesu dydaktycznego. Dlaczego więc nauczyciele unikają tego typu działań i ograniczają podejście dialogiczne? Z kilku powodów. Jednym z nich jest osobowość i upodobania nauczycieli.
W publikacji unika się zawiłych wywodów z zakresu dydaktyki i psychologii. Praktyczna wiedza, dobre pióro autorów to ewidentne atuty omawianego tytułu. Kropkę nad i postawiono w części siódmej, w której zilustrowano 20 przyczyn porażki ponoszonej mimo posiadanych umiejętności poprawnego myślenia.