Czy z książki pedagogicznej może bić ciepło i prawdziwa pasja autora? Nie zdarzyło mi się spotkać drugiej takiej książki jak ta, którą pozwolę sobie w tym miejscu przedstawić i w zasadzie zarekomendować. Bije z niej autentyczne zamiłowanie autorki do tego o czym pisze. Beata Kulisiewicz, bo o niej mowa napisała książkę „Witaj, piesku! Dogoterapia we wspomaganiu rozwoju dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych”.

Sięgając po nią w  zasadzie spodziewałam się uczonych tyrad. Tymczasem uwiódł mnie już wstęp. Rzadko się zdarza, aby powiedzieć dokładnie tyle ile potrzeba i nic więcej. Po rysie historycznym postawiono kropkę nad i refleksją propagatorki dogoterapii  na temat więzi człowieka z psem.  Tych kilka stron czytało się jak płynną, dobrze podaną powieść. Po takiej przystawce i po rozbudzeniu apetytu autorka zaspokoiła mój głód zgrabnie napisaną częścią poświęconą konkretnym rozwiązaniom terapeutycznym.
„Witaj, piesku!” rzeczywiście zachęca do sięgnięcia po dogoterpię. Jeśli przed jej przeczytaniem byliśmy sceptyczni, to po zamknięciu książki miałoby się chęć natychmiast znaleźć terapeutę z psem i wypróbować tej metody. Zestawy ćwiczeń rozpracowane są na tyle czytelnie i wyczerpująco, że na dobrą sprawę każdy rodzic mógłby spróbować samodzielnie wykonać z dzieckiem poszczególne zastawy. Czasami brakuje pomysłów na zabawy rozwijające z dziećmi. Tymczasem Beata Kulisiewicz obdarza nas nimi hojnie. Proponowane ćwiczenia wspomagają zarówno rozwój werbalny, niewerbalny jak i kinestetykę dziecka.

Myślę, że przedstawiona książka to dobry materiał na pracę indywidualną, na zabawy w przedszkolu, na terapię, no i co najważniejsze gotowe narzędzie  do poznawania naszych dzieci, ich potrzeb. A ponadto wspólne zabawy i uczenie się przez nie zbliżają ludzi i zwierzęta.