Uruchamianie potencjału tkwiącego w ludziach to w obecnych czasach często punkt numer jeden w zarządzaniu zespołem. I tak w kontekście efektywnego edukowania, coraz głośniej i częściej mówi się nie tylko o roli i kompetencjach nauczyciela, ale także nadzoru pedagogicznego. Głos w tej sprawie zabrała także Bożena Tołwińska w publikacji „Kompetencje społeczne dyrektorów szkół”. Pozycja ukazała się nakładem Oficyny Wydawniczej IMPULS z Krakowa.

Książka składa się z dwóch części. Pierwsza odnosi  się do teoretycznych aspektów komunikacji społecznej, druga zaś stanowi analizę z badań empirycznych.
Przedmiotowa publikacja zasługuje na uwagę każdego, kto zajmuje się problemami komunikacji społecznej i jej rolą w zarządzaniu kadrą. Zagadnienia tyczące się terenu placówki dydaktycznej łatwo daje się odnieść do każdego środowiska, w którym pracuje się z ludźmi, a wyniki tej pracy mierzy się sukcesami i niepowodzeniami podwładnych.
Autorka, jasno, klarownie, bez naukowe i stylistycznego zadęcia mówi o sposobach komunikowania, motywowania oraz rozwiązywania konfliktów. Badaczka odzwierciedlając literaturę przedmiotu nie pozostawia cienia wątpliwości co do tego, że komunikowanie się jest centralną kompetencją społeczną. Tymczasem wyniki badań, które przytacza poddają w wątpliwość działania mające na celu kształcenie społeczeństwa wiedzy. Wystarczy tu przytoczyć wyniki ze strony 112, gdzie czytamy że dyrektorzy szkół, w dokonanej samoocenie, bardzo wysoko plasują swoje kompetencje z zakresu komunikowania społecznego i uważają, że żadne kursy ani treningi nie są im potrzebne. Doświadczenie życiowe w tym względzie jest istotniejsze od prawd naukowych. Co ciekawe nauczyciele zaś w swoich ankietach oceniają nieco niżej kompetencje swoich przełożonych.
Przytoczone wyniki to zaledwie ułamek ciekawych badań. Warto się z nimi zapoznać i poddać autorefleksji. Autorka sama przyznaje, że zgromadzony materiał jest dość obszerny i pozwala na wielokierunkowe jego analizowanie.