Ustawa z dnia 26.7.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. Nr. 14 poz. 176 z późn. zm.) definiuje specyficzną kategorię przychodów. Przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach albo pochodzące ze źródeł nieujawnionych. Na użytek artykułu użyty zostanie termin „nieujawnione źródła przychodu”. „Źródło” przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych jest „rozpoznawalne” po okolicznościach pozwalających ustalić wysokość dochodu tego rodzaju. Pojęcie przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzący ze źródeł nieujawnionych reguluje art. 20 ust. 1, art. 20 ust. 3, art. 30 ust.1 pkt.7 PDOFizU. W artykule opisany jest sposób, w jaki można ustalić wysokość nieujawnionych źródeł, jak wygląda postępowanie podatkowe i w jaki sposób może być zakończone. Opodatkowanie dochodów nieujawnionych stanowi reakcję ustawodawcy na zjawisko nieujawniania przez podatników przedmiotu lub podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych. Ma na celu przywrócenie stanu zgodnego z prawem, który został naruszony przez podatnika nieprawidłowym wywiązanie się z obowiązku samowymiaru. Ma zastosowanie wyłącznie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Art. 20 ust. 3 uopof jest postrzegany negatywnie przez podatników a skutki finansowe dla budżetu państwa są znikome.